Talia.reismee.nl

Pasen in Polen

13 // 04

Pasen in Polen

Elke dag ga ik weer verwachtingsvol de straat op. Het is elke keer weer de vraag wat ze dit keer met zich meesjouwen. Waren het eerder al palmtakken, inmiddels hebben we ook een narcissendag gehad, gisteren liep iedereen met rieten mandjes en om vandaag een beetje mee te doen, had je een waterpistool nodig. Dit Katholieke land neemt Pasen serieus. Zaterdagavond was met recht Silent Saturday. Waar zaterdagavond normaliter het bruisend hart van de week is wat betreft uitgaande jongeren, liepen er deze zaterdag alleen wat verdwaalde buitenlandse zielen over het plein of zaten rustig in een caféetje wat te drinken. Er werd niet gedanst en al vroeg gingen de lichten uit. Zondag was een echte familiedag. Alle gezinnen gingen naar de kerk om hun paasmandje met eieren te laten zegenen. Dat is nog es een gezegend paasontbijt. En vandaag, op tweede Paasdag, is het hier geoorloofd om je naasten nat te spuiten.

Gisteren waren huisgenoot Carmelo en ik uitgenodigd voor een Paasdiner bij onze buren. Het was een leuke ervaringen. Het zijn lieve mensen van 72 en 75, Jozefa en Maria (is het niet enig!), en ze spreken alleen Pools. Het was voor hen geen reden om ons niet uit te nodigen en voor ons geen reden om het af te slaan. Carmelo en ik hielpen elkaar met onze beider woordenschat en probeerden samen Poolse zinnen te maken. Het was een goede oefening en soms sloeg het helemaal nergens op, maar dat mocht de pret niet drukken. Maria stoorde zich er ook niet aan, en stak hele verhalen af in het Pools. Soms begrepen we de strekking, soms maar één woord, maar we maakten er een eigen verhaal omheen en het was een leuke avond. We hadden het (waarschijnlijk) over muziek, dus ik vertelde dat ik gitaar speelde (ja gram na gitarze) en Jozefa schuifelde weg om weer terug te komen met een akoestische gitaar. Welja, waarom ook niet. Ik speelde en zong wat liedjes. Na ‘Majesty' van de band Delirious kreeg ik een daverend applaus. Ze hadden geen idee wat ik had gezongen, maar een dankbaarder publiek kun je niet krijgen. We kregen uiteraard meer voedsel dan we op konden, en zodra we een slokje wijn namen, werd die gelijk weer bijgevuld. Later kwam zoonlief thuis die nog gezellig bij pa en ma woonde, en fleurde het geheel wat op met zeemansliederen. Toen we weer naar huis gingen (dat is een gekke zin als je bedenkt dat we in een flat wonen en de volgende deur moesten hebben) kregen we van Maria nog een allerlei soorten cake en taart mee. We zouden nog verhongeren.

Vandaag waren we uitgenodigd bij Ewa, vriendin van Carmelo. Huisgenoot Elías is op vakantie naar Rome en Parijs, dus hij kon ons niet vergezellen bij al onze voedselfeestjes. We probeerden contact te krijgen met hem toen we deze week hoorden van de aardbeving in Italië. Gelukkig hoorden we gisteren dat hij inmiddels in Parijs is en hem voor de rest niets was overkomen. Ewa's moeder had zich behoorlijk uitgesloofd in de keuken en ook vandaag kwamen we niets te kort. Ze had zes jaar in Duitsland gewerkt, dus ik kon een beetje Duits met haar praten. Interessant als je bedenkt dat je als Nederlander met een Spanjaard en twee Polen aan tafel zit en je Duits zit te praten. Na deze middagmaaltijd gingen we naar het bos. Daar stond een ‘kopiec', een duidelijk zelfgemaakte steile heuvel die eigenlijk dient als gedenkmonument. Vanaf de kopiec hadden we een goed uitzicht over de stad. Op de terugweg ploften we in het gras neer en genoten van de zon. Na de wandeling was het tijd voor zelfgemaakte taart, welja, dat gaat er ook nog wel in. Het zou me niets verbazen als ik van dit weekend alleen al een paar kilo ben aangekomen.

Voor de mensen die zich afvragen of ik tussendoor ook nog wel eens wat colleges volg: maak je geen zorgen. Sinds een paar weken volg ik wat interessante en minder interessante vakken. Je kunt aan de opkomst zien hoe diep het vak gaat. Zo volg ik bijvoorbeeld ‘Education, Democracy and Leadership' en daar wordt behoorlijk wat participatie vereist. Het is ook niet moeilijk om aan het woord te komen: we zijn met z'n 8en. Een ander vak heeft de diepgang van een kopje koffie en wordt bezocht door zo'n 40 enthousiaste studenten. De docent vertelt graag anekdotes van zijn eigen successen en blunders en stoort zich niet aan feit dat het niet vakgerelateerd is. Voor de rest vult hij zijn uren door de studenten presentaties te laten doen over elk aannemelijk onderwerp. Jaja, lesgeven voor gevorderden. Het jammere van mijn klassen is wel dat er alleen buitenlandse studenten in zitten en geen Poolse. Ik dacht zo toch nog wat meer te kunnen integreren in de Poolse samenleving en uiteraard aan wat Poolse contacten te komen (insiders: misschien kom ik zo die compressor nog tegen). Maar met mijn strategie om Pools te leren, kom ik misschien ook wel aan nieuwe contacten. Ik ga namelijk dagelijks op een bankje in het park zitten, lekker in de zon, met m'n Poolse studieboeken. Als er dan iemand naast me komt zitten, dan vraag ik hem of haar de verklaring van allerlei woorden, zinnen en grammaticale grappen. Het komt wel eens voor dat mijn slachtoffer geen engels spreekt. Dat maakt het alleen maar leuker. Van de week deelde ik het bankje met een Pool die ongeveer drie minuten moest nadenken om op de woorden ‘I am' te komen. De rest deden we maar in (wannabe)Pools, dankzij mijn boeken, en met gebaren. Het was wel grappig, tot ik er na een halfuur wel genoeg van had. Ik begreep inmiddels dat ie al minstens drie keer had gevraagd of ik single was. Gut, ik moest er maar weer es vandoor, doei meneer de Pool, riep ik hem nog toe.

Mijn lambrisering begint al wat op te fleuren. Verschillende kaarten maken het geheel een stuk gezelliger. Bedankt kaart-stuur-mensen, ook voor de mailtjes en andere berichten! Oh en nu ik toch aan het bedanken ben.. Ik weet niet precies wie de audiofragmenten van de Alphakerkdiensten op internet zet, maar vertel ‘m dat ie een dankbare luisteraar in Polen heeft ;) Zo, genoeg over mij. Hoe gaat het eigenlijk met jullie?

Reacties

Reacties

Maarten

eeej Taal,

Leuk om je verhalen te lezen en dat je leuke contacten heb.! geniet ervan

bless
Maarten

Arie

Ha die Talia, onze agent te Krakov

Volgens mij kan je zo terecht bij het VVV van Krakow.
Je verhalen zijn zo aanstekelijk dat ik er over denk om zelf ook naar die compreski te komen zoeken. Hou me op de hoogte als je een spoor gevonden hebt. Wij hebben hier ook Pasen gehad. De Heer is waarlijk opgestaan!.
Maar op straat heb je dan voornamelijk last van motoren en Duitsers.
Ik zie overigens dat je zo bezig bent met de diverse talen dat diverse mensen je ook al Taal noemen.

succes daar
Arie

wendy

hai hai...

nou je verveelt je niet :D

leuk he dat met water...doen ze in italie ook alleen dan volgens mij wel op een andere feestdag...je hebt je toch wel uitgeleefd he ??? :D

gaat je goe!
gr wen & sophie

(heb gezinsuitbreiding gehad *hond*)

Dick en Gusta Groenendijk

Hoi Talia,

Ik keek al iedere keer of je weer een nieuw berichtje had na 20 maart, en ja hoor, vandaag toen ik keek was het dan zover. Tenslotte met de Pasen heb je toch geen college, dus dat was natuurlijk het goede moment om weer eens een stukje te schrijven naar het thuisfront. Zo te lezen heb je je het Paasweekend te goed gedaan aan vele specerijen. Hopelijk passen je outfits nog, anders maar weer een paar dagen op rantsoen nietwaar?!
Ik vind het bijzonder hoe jij je daar redt met werkelijk allerlei verschillende nationaliteiten van mensen en al die verschillende talen, die je daardoor moet spreken. Het gaat je blijkbaar goed af, en zo te lezen verveel je je totaal niet. Maar ja, je wilde dit natuurlijk wel zelf, dus dan ga je er ook voor nietwaar.
Ik geloof zeker dat je vele indrukken op doet aldaar, dus alleen daarom is het al de moeite waard denk deze trip. Het is dan natuurlijk ook nog fijn als je je studie daarbij kunt doen, en dan is het verhaal weer compleet.
Nou Talia, ik ga weer afsluiten. we blijven je volgen hoor, als je het niet erg vindt. Groetjes en veel succes aldaar. Dick en Gusta Groenendijk

Daan

Talia!
Wat een leuk stukje zeg! Je kunt je tijdens het lezen bijna verplaatsen in je, ongetwijfeld leuke, situazie.
Nou je krijgt de groeten vanaf de redactie van Blauw Bloed. Jammer genoeg heeft Polen geen koningshuis:P

Hoogachtend
His royal dudeness
Daan

Marjolein

he taal! helemaal lachen zeg... kben benieuwd wat je ons in het pools kunt leren als je terug bent... we waren vorige week in Portugal op vakantie en toen wilde roy een foto maken van de straat, 3 keer raden wat er onderin beeld stond; (een deel van z'n) schoenen... dus wij zeiden: echt een Taal foto...
nou op naar meer verhalen en leuke fotos!!!!!!

doeidoei!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!